Monday, May 22, 2017

TVDW 21/05/2017 - Barenaked Ladies & The Persuasions - Don't shuffle me back (2017)


Twee groepen die geen uitstaans hebben met elkaar en dan plots samen een plaat maken? Ik ken niet veel voorbeelden. Ja, REM en Warren Zevon hokten ooit samen als Hindu Love Gods, maar dat was niet meteen hetzelfde als wat Barenaked Ladies klaarspelen. De Canadese band dook zonder veel noemenswaardige voorbereiding plots de studio in om zich samen met The Persuasions een aantal van hun songs te herwerken. Over beide groepen valt wel wat te zeggen. BNL zit in het hoekje van de clevere, lichtvoetige akoestische powerpop - niet zelden met grappige teksten. Denk aan een kruising van Squeeze, The Rembrandts en The Housemartins - om maar iets te noemen. The Persuasions is dan weer een vocal harmony group ('The Kings of A Capella') die al jaren meegaat en nota bene ooit ontdekt werd door Frank Zappa.

Een raar duo dus, maar wat ze brengen op hun (eenmalige?) plaat (met de geïnspireerde titel "Ladies and Gentleman: Barenaked Ladies & The Persuasions") is erg erg ERG leuk, met Don't Shuffle Me Back als tvdw (- en instant meezingmoment in de wagen, met de jongste dochter erbij).

Labels: ,

Monday, May 15, 2017

TVDW 14/05/2017 - Simple Minds - See the lights (acoustic version 2017)


Ach, het is nog maar de derde tvdw voor wat toch een van DE groepen was uit mijn jeugd - dus dat valt wel mee. Vermoedelijk al een paar keer gezegd in deze columns, maar Simple Minds gaven me mijn allereerste concertervaring. December 1985, Vorst-Nationaal, Once upon a Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Zoiets laat sporen na.

Dit weekend was het tijd voor concert nummer zeven (denk ik, kan ook acht zijn). Een akoestisch concert in het Casino Kursaal van Oostende - het is eens wat anders qua locatie. De bijhorende "Acoustic" plaat van eerder jaar vond ik behoorlijk geslaagd. De groep weet er toch hier en daar verrassende invalswegen te vinden om hun songs nieuw leven in te blazen. Live was een pak minder akoestisch, er was niet bepaald een allen-braaf-rond-het-kampvuur ambiance. Ja, Charlie had een akoestische gitaar in plaats van een elektrische, en het imposante drumstel van Mel Gaynor was - samen met de man zelf - vervangen door een percussie-arsenaal waar Cherisse Osie (Mika, Bryan Ferry) plaats achter nam. Voor de rest was er nog altijd plaats voor bombast en een grote wall of sound, hoor.

De setlist? Eentje met up & downs. Opener New Gold Dream werd op imposante manier ingeleid, verdere hoogtepunten waren Big Sleep en Speed your love, ingetogen en met veel sfeer gebracht. Toen wérkte de nieuwe benadering. Aan het eind zwalpte het optreden wat. Eerst met covers als David Bowie's song Andy Warhol (uit Honky Dory - moest ik nadien opzoeken) en Let The Day Begin (The Call) beide gezongen door andere bandleden, terwijl Jim backstage op adem kwam. Plus, ook de grote finale vond ik minder. Don't you forget about me, Sanctify yourself en Alive & Kicking: ik begrijp dat de groep ze wel haast moét spelen, maar mij doen ze geen plezier met die routineuze versies waarin het publiek driekwart van de song moet brullen om een buiten adem zijnde Kerr ter hulp te schieten. Dan was de opvallende cover van Buffalo Springfield's For What It's Worth in de bissen heel wat beter. Voor de tvdw gaan we terug naar het begin van het concert. Nummers twee en drie zijn mijn absolute SM-favorieten: See the Lights en Glittering Prize. Het laatste was al ooit tvdw, dus kiezen we voor de akoestische versie van dat nummer uit de "Real Life" plaat uit 1991.

Labels:

Tuesday, May 09, 2017

TVDW 07/05/2017 - Aimee Mann - Simple Fix (2017)


Opnieuw een mooi plaat, die nieuwe (met de weinig opbeurende titel "Mental Illness"). Ik had de indruk dat haar vorige, "Charmer" (die destijds ook een tvdw opleverde), net iets voller was qua sound, met ook af en toe een up tempo nummer. De nieuwe kent minder reliëf, de songs zijn sober gearrangeerd en sommige liedjes hebben nog dicht tegen elkaar aan gelegen. Neemt niet weg dat Mann nog steeds met recht en rede een plaatsje mag opeisen, links van Joni Mitchell, rechts van Chrissie Hynde en boven Katie Melua.

Labels:

Tuesday, May 02, 2017

TVDW 30/04/2017 - Jamiroquai - Hot Property (2017)


Die nieuwe Automaton - zijn eerste na zeven jaar - toont alweer dat Jay Kay een man is die alle kneepjes van het vak onder de knie heeft. Hij weet hoe hij een onweerstaanbare groove in zijn nummers moet smokkelen, hij verzorgt zijn productie tot in de puntjes - op deze nieuwe waart af en toe de geest van "Random Access Memories" rond - en hij weet wanneer hij een goeie break moet plaatsen. Enige nadeel is dat hij net vanouds kiest voor de gemakkelijkste weg, dat hij zelden of nooit eens buiten de lijntjes kleurt en afwijkt van de vier minuten popsong met traditionele opbouw. Misschien nog het dichtst in de buurt van het avontuur komt Hot Property. Het is alleszins de song met de meest onweerstaanbare break.

Labels:

Thursday, April 27, 2017

TVDW 23/04/2017 - Rush - Anthem (1974)


In februari 2011 ging REO Speedwagon met een tvdw lopen, voor het nummer Roll With The Changes. In maart 2015 hadden ze een tvdw met Time for me to Fly. En telkens schreef ik min of meer hetzelfde verhaal erbij. Over die Amerikaanse vriend Chris, die in de voorafgaande week op bezoek was geweest en hoe dat een alibi was om samen luidkeels classic rock tunes te zingen. Afgelopen week was het weer van dattum, maar dan nog wat beter. Chris had wat vinylcadeautjes voor mij bij: drie platen van Rush. Waaronder het album dat helemaal bovenaan mijn bucket list stond, "Moving Pictures" - een van die twintig platen die ik mee zou nemen naar een verlaten eiland. Ook "Fly By Night" had hij bij voor me, het tweede album uit hun cataloog en het eerste met drummer Neal Peart, de man die al snel zou uitgroeien tot de tekstschrijver van de groep. "Fly By Night" heeft niet enkel een iconische hoes - die priemende ogen van een gigantische sneeuwuil - maar bevat ook alle elementen die van Rush zo'n boeiende groep zou maken. Openingsnummer Anthem is wat dat betreft exemplarisch. Oh ja, en natuurlijk gingen we ons in de paar dagen dat Chris op bezoek was, weer te buiten aan een portie classic rock. Dit keer kregen naast REO en Rush ook Queen, The Animals, de Stones en de Byrds een draaibeurt. Oude mannen en hun muziek, what can I say?

Labels:

Wednesday, April 19, 2017

TVDW 16/04/2017 - J. Geils Band - Flamethrower (1981)


Als ik een lijstje moet maken van artiesten die mijn muzikale smaak het meest beïnvloedden, is hij er waarschijnlijk wel bij. J. Geils mocht dan al, hoe cool hij er met leren jack (tweede van links op de foto) ook uitzag, in de schaduw staan van showbeest Peter Wolf, hij gaf eind jaren zestig wel zijn naam aan wat toen nog de J. Geils Blues Band heette.

Alsof het gisteren was, herinner ik me het moment dat ik Flamethrower hoorde op de radio. Ik dacht meteen impulsief: dat album "Freeze Frame" moet ik kopen. Toen enkele weken na de aanschaf de single Centerfold ontplofte en JGB plots overal opdook, leek het wel alsof ik eigenhandig de band ontdekt had in België. In de daaropvolgende jaren maakte ik er een erezaak van om de hele discografie van de groep bij elkaar te zoeken. Iets wat aanvankelijk niet zo makkelijk was, gezien de vele platen van voor Freeze Frame in Europa nauwelijks bekend waren. Zo leerde ik trouwens ook dat Freeze Frame - en beslist de poppy single Centerfold - niet representatief was voor de groep (- net zomin als Owner of a Lonely Heart dat bijvoorbeeld voor Yes is). Neen, hun echte kracht lag in rhythm & blues, die wat vunzige, zweterige variant van de blues, waarin the J. Geils Band van niemand lessen moest krijgen.

Het strafst kwam hun potje R&B tot het kookpunt op de twee liveplaten "Blow your face out" en "Full House". Maar de tvdw, die moet in de week dat J. Geils het leven liet natuurlijk gaan naar die allereerste kennismaking, Flamethrower. Het is het meest 'zwarte' nummer van Freeze Frame, met invloeden uit funk en hiphop, en het toont aan welke richting Peter Wolf na de split, volgend op het succes van de plaat, zou uitgaan op diens solodebuut "Lights Out".

Labels:

Saturday, April 15, 2017

TVDW 09/04/2017 - Joe Jackson - Down to London (1989)


Viel mooi samen: in de week dat ik de autobiografie van Joe Jackson uitlas, belandde "Blaze of Glory" op de draaitafel, de plaat waarop ook single Down To London staat, en trokken Bram en ik voor een driedaagse richting de Britse hoofdstad. Een vader-zoon moment ter ere van de nakende 16de verjaardag van junior, dat laatste. Niet dat ik in Londen enige vinylplaat wist te scoren - toch duur, die stad - maar er waren wel enkele leuke 'muzikale momenten'. Aan de kleine kanaaltjes in Camden Town wat streetfood eten en intussen op Brams iPhone samen luisterend naar Jurassic 5, LL Cool J, Kendrick Lamar en andere hiphop, bijvoorbeeld. Maar de tvdw moest natuurlijk naar Jackson gaan, de man die - zo leerde de biografie me - een klassiek geschoold muzikant is. Iemand die startte met de viool en aan het conservatorium afstudeerde met percussie. Iemand die in het boek een vurig pleidooi hield tegen muzikaal snobisme, die Graham Parker regelmatig citeerde als een invloed, en die in de variétéjaren voor zijn rockcarrière een bloedhekel ontwikkelde aan Neil Diamond. Soit, een aangename leeservaring - die wat mij betreft heus niet hoefde te eindigen met de release van 's mans (geweldige) debuut "Look Sharp". En over Down to London: het is een nummer dat, zo liet Jackson in liveoptredens duidelijk merken, geïnspireerd werd door The In-Crowd van Ramsey Lewis Trio, bekend als een van de eerste nummers die de crossover maakte van een zwart naar een blank publiek. Jackson deed met name met Night & Day een beetje de omgekeerde beweging.

Labels: