Monday, October 16, 2017

TVDW 15/10/2017 - Iron Maiden - Wasted Years (1986)


Ja, tvdw nummer 666 en dus Iron Maiden. Nochtans ben ik trouw gebleven aan mijn principe: de tvdw is de song die in de afgelopen week wel degelijk de grootste indruk maakte. Dat afgelopen week Iron Maiden de aandacht trok, had alles te maken met een grote vinylbuit die ik uitgerekend op mijn verjaardag scheefsloeg. Een man bij ons in de buurt deed afstand van zijn (eerste zeven) Iron Maiden platen, voor ocharme één euro 't stuk.

Dus nu ben ik gradueel me door die buit aan het werken. Het debuut heb ik al een beurt gegeven, net als "Piece of mind", de plaat die ze na het succesvolle "Number of the Beast" uitbrachten. Mijn absolute favoriet, "Killers", heb ik al talloze keren vastgehad in platenwinkels en op beurzen, maar daar vragen ze steeds veel te veel voor. Nu heb ik 'm dus, en is het nog een kwestie van tijd om hem eens LUID door de boxen te laten schallen. Dat laatste is eigenlijk het probleem met dit soort platen. Mijn Rega Planar 2 draait haast dagelijks thuis, maar zo'n hardere muziek komt niet altijd gelegen bij de rest van de familie. Dan is het momentjes zoeken.

"Killers" en "Number of the Beast", "Fear of the Dark", "Powerslave" en "Life after Death" zitten nog even op hun moment te wachten, maar "Somewhere in time" moést ik al wel eens draaien. Niet dat het hun beste is, maar Wasted Years staat er wel op, en dat is beslist een van mijn top drie Maiden-songs. Opvallend trouwens - maar nu gaan we in de details en is niemand nog aan het luisteren - dat het nummer geschreven werd door gitarist Adrian Smith, terwijl veruit het gros van de Maiden-cataloog natuurlijk bij elkaar gepend werd door Harris en/of Dickinson. 't Is ook de eerste plaat van Maiden waarin (subtiel) gebruik werd gemaakt van synths. Ik heb al véél geïnspireerdere teksten geschreven, maar soit: number 666 it is. Up the Irons!




Labels:

Monday, October 09, 2017

TVDW 08/10/2017 - Tom Petty & The Heartbreakers - The dark of the sun (1991)


In wat zowat de meest verrassende week uit mijn leven moet zijn geweest (die surprise party voor mijn vijftigste...) legde Tom Petty het loodje. Op amper 66-jarige leeftijd. Het deed me toch wel wat. Petty en zijn muziek zijn er altijd wel geweest voor me, ergens op de achtergrond. Een certitude waarop je steeds kon terugvallen als je zin had in wat oerdegelijke, op erg Amerikaanse leest geschoeide rock 'n roll. Ik viel dan meestal terug op "Into The Great Wide Open", de plaat die net als "Full Moon Fever" zwaar ondersteund werd door Jeff Lynne, of op "Damn the Torpedoes", het album waarop Refugee staat, de song waarmee we in Europa Petty leerden kennen (en het enige album van de man dat ik op vinyl heb). Op 13 maart 1992 (ja, ik heb het opgezocht) zag ik de man en zijn fantastische Heartbreakers in Vorst-Nationaal. Ik herinner me vooral het moment waarop hij Don't Come Around Here No More inzette; dat was pure magie.

Een half jaar terug las ik een boek over Tom Petty, daarin viel me vooral op hoezeer de man uit Florida een echte werkethiek had om het te maken, en hoe veeleisend hij was voor zichzelf en zijn band. Tekenend was dat hij zelfs Stan Lynch na achttien jàren dienst (!), ontsloeg, omdat hij niet meer voldeed. In de plaats kwam trouwens, maar nu wijken we af, Steve Ferrone, de man die zo'n memorabele funky drum fills uit zijn sticks schudde bij de Average White Band.

Ik stel nu, bij post nummer 665, vast dat Petty nooit een tvdw kon scoren. Net als, nog een vaststelling waarvan ik stond te kijken, Bryan Adams. Dit weekend draaide ik, niet geheel toevallig, "Live! Live! Live!", de live-registratie vanop Werchter waarop ook mijn gejoel en gejuich te horen is. Verdiende beslist ook een tvdw, maar ik hou het veiligheidshalve maar bij Petty. Met een van de meest troostende songs uit "Into the great..."; eentje waarop hij lijkt te mijmeren over het hiernamaals.

In the dark of the sun will you save me a place?
Give me hope, give me comfort, get me to
A better place?

I saw you sail across a river
Underneath Orion's sword
In your eyes there was a freedom
I had never known before

In the dark of the sun
We will stand together
Yeah we will stand as one in the dark of the sun

Past my days of great confusion
Past my days of wondering why
Will I sail into the heavens
Constellations in my eyes?



Labels: , ,

Tuesday, October 03, 2017

TVDW 01/10/2017 - Nick Heyward - I Got A Lot (2017)


Is dit een foto van Nick Heyward? Neen, natuurlijk niet. Maar als de tvdw net valt op de dag dat je een halve eeuw oud bent EN als je op die dag dan nog eens een Gouden Plaat (!) krijgt, tja, dan is het wel gepast om die af te beelden, niet? Tijd voor reflectie, zo'n dag? Vermoedelijk wel ja, maar daar zal ik op deze blog niemand mee lastigvallen. Tijdens het geweldige verrassingsfeestje die dag gaf mijn petekind Jolan me de gouden plaat waarvan sprake; een prachtig werkstuk qua vorm en inhoud en iets om te koesteren.


Over de tvdw (nummer 664, dat loopt behoorlijk aardig op, niet?) nog wat info? Heyward maakte als jonge beau naam als zanger en frontman van Haircut 100. Hun debuut is een van de meest zonnige, vrolijke platen die ik heb. Ik geef 'm nog regelmatig een luisterbeurt en hij leverde ook een tvdw op, ooit. Ik heb ook Heywards twee eerste soloplaten, waarop mooie, soms wat aan Style Council schatplichtige soulpop staat (inclusief dat halve hitje van lang geleden, Blue hat for a blue day). Nieuwe plaat "Woodland Echoes" is een bij momenten prachtige pastorale plaat met heel wat songs die in de beste traditie van Lennon & McCartney zijn geschreven. Paul Weller en Teenage Fanclub worden ook als referentie genoemd op wikipedia, ik zou daar nog World Party aan kunnen toevoegen. Zoek achter de song zelf geen diepere, aan 50 jaar gerelateerde betekenis. Het is gewoon een van de sterkste songs van de plaat, eentje die me wat deed terugdenken aan (nog een referentie) de betreurde Grant (of G.W.) McLennan.

Labels: ,

Tuesday, September 26, 2017

TVDW 24/09/2017 - Steven Wilson - Detonation (2017)


Mijn dochter zei me gisteren dat ze gedroomd had dat ik het kleinkind was van André Hazes.

Zo.

Over naar de tvdw.Progrock lijkt intussen, The Mars Volta en Dream Theater niet te na gesproken, zowat een volledig ondergesneeuwde term te zijn. Alle referenties liggen in de jaren zeventig; het is al jarenlang het muziekgenre bij uitstek waar iedereen met een brede boog omheen hoort te lopen. Opmerkelijk dus dat één man het genre alsnog nieuw leven kan inblazen. Steven Wilson heet hij, en met Porcupine Tree en tal van andere projecten gooit hij al enkele jaren hoge ogen. Niet dat het mij ooit opviel hoor, ik haakte pas enkele weken terug in, bij het beluisteren van "To The Bone", de plaat die ik her en der op Instagram opgehemeld zag worden.

Mijn nieuwsgierigheid werd beloond - zij het dan dat "To The Bone" (zoals het progrock betaamt) wel wat luisterbeurten nodig heeft om de geheimen prijs te geven. De songs klinken alsof Tears For Fears, Traffic, Genesis ("Duke" era) en Pink Floyd (of accurater: David Gilmour) samen in de studio werden opgesloten. Oh en voeg daar Trevor Horn nog aan toe. Luister naar de laatste 3'40" van de negen minuten durende tvdw, en je snapt die laatste verwijzing. Die kamerbrede synths die het nummer binnensluipen, die percussie... het lijkt wel uit de studio sessie van Slave to the Rhythm te komen.

Labels: , ,

Monday, September 18, 2017

TVDW 17/09/2017 - LCD Soundsystem - Other Voices (2017)


Hij is een beetje the man you love to hate, die James Murphy. Ik begrijp ook wel waarom. Hij roept een sterk gevoel van "ik had daar kunnen staan" op. Een blanke ongeschoren kerel op middelbare leeftijd, nogal stevig in het vlees en met een erg average look. En toch: een wereldster, die ergens een niche heeft gevonden tussen rock en dance. Met laconiek gebrachte teksten waarin plaats voor rake, deadpan geserveerde ironische observaties over jeugd- en uitgangscultuur en de kleine kantjes van Het Leven.

LCD Soundsystem bracht haar derde en voorlopig laatste plaat uit in 2010, waarna in 2011 afscheid werd genomen van het podium, om nu met "American Dream" een comeback te vieren. Ik heb 'm al verschillende keren gedraaid, het is een juweeltje van een album, dat erg NYC (en zelfs soms Europees - think Soulwax) klinkt, met veel opzwepende percussie en vette grooves. Art rock? Hm, dan toch niet uit het straatje van Arcade Fire, vind ik, wiens laatste plaat heel wat minder fris ruikt dan deze "American Dream".

Labels:

Monday, September 11, 2017

TVDW 10/09/2017 - Larsen-Feiten Band - Make It (1980)


Wie gek is op Toto - en dan met name op de succesvolle sound die ze in 1982 op Toto IV neerzetten - zou het (enige) album van de Larsen-Feiten Band eens moeten checken. Ik weet het, de twee frontmannen zijn niet bepaald een household name. Alhoewel. Toetsenist Neil Larsen mag dan niet veel belletjes laten rinkelen (al speelde hij mee op Chuck E's in love en deelde hij het podium met Leonard Cohen), maar Buzz Feiten is toch wel een 'naam', zij het dan onder gitaristen. Een echte musician's musician, die heel wat te maken heeft met gitaarbouw en -afstelling (check zijn wikipagina).

Soit, die ene plaat van de Larsen-Feiten brengt hetzelfde soort van ultra gepolijste AOR jazz-rock waarin Toto zo sterk is. En het mooiste, voor mij dan, is als je kijkt naar de kleine lettertjes. Twee van de songs op de plaat - waaronder natuurlijk de tvdw - werden meegeschreven door Allee Willis. Niet gezegd dat ik op deze blog al ooit iets schreef over Willis, maar onder songschrijvers is ze wel een fenomeen. Een kleurrijke, flamboyante dame - check vooral haar website - die meeschreef aan de twee allergrootste hits van Earth, Wind & Fire: September en Boogie Wonderland. Daarnaast staan o.a. ook What Have I done to deserve this (Pet Shop Boys met Dusty S, weet je wel) en het thema van Friends (I'll be there for you, van The Rembrandts) op haar schrijversconto. Faut le faire!

Labels: , , ,

Monday, September 04, 2017

TVDW 03/09/2017 - Wild Cherry - I Feel Sanctified (1976)


Fascinerend toch, van die pure one hit wonders. Wild Cherry is er beslist eentje, met hun hit Play that funky music. Een song die Prince vaak coverde tijdens liveshows, trouwens. Wild Cherry bracht een viertal full albums uit, maar enkel die ene hit bleef uiteindelijk overeind. Waar haalde Robert Parissi, de bleekscheet die de song schreef, de mosterd? Wel, hij stopt het niet bepaald weg: op de b-kant van het debuutalbum van de groep staat een cover van I Feel Sanctified, en zoals je hoort heeft dat nummer helemaal datzelfde hortende, funky ritme als megahit Play that funky music.

Het originele I Feel Sanctified verscheen twee jaren eerder, op "Machine Gun" van The Commodores. Lekker plaatje trouwens, waarop naast het instrumentale titelnummer en I Feel Sanctified nog een ander opvallend nummer staat. De tekst ervan even vertalen naar het Nederlands: "Jonge meisjes zijn mijn zwakke plek. Ik hou ervan hoe zacht ze wel zijn." En verderop: "Bel me maar terug als je papa niet thuis is." Kan je geloven dat pakweg De Mens daarmee weg zou komen? Dacht het niet. Maar begin jaren zeventig kon het blijkbaar, getuige Young Girls Are My Weakness. Soit, we wijken af. Fast forward naar die vier bleekscheten uit Ohio, for this week's tvdw. Make it funky!

PS deze blog post werd geschreven voor het overlijden van Steely Dan-man Walter Becker bekend was. Dat spreekt voor zich.

Labels: ,