Tuesday, December 12, 2017

TVDW 10/12/2017 - Yazoo - Nobody's Diary (1983)


Eens iets anders dan altijd maar thuiszitten: drie concerten op één week tijd, alsjeblieft. Maandag was er een Radio 1 Belpop-sessie, die vooral vermakelijk was. Vermakelijk, dankzij André Brasseur en zijn kinderlijk enthousiasme. Meest memorabel moment: toen hij met zijn band Daan begeleidde tijdens diens Housewife. Het nummer was eigenlijk gedaan, maar André bleef maar het riedeltje van het nummer reproduceren op zijn orgel, tot na enkele minuten Daan niets anders kon dan het nummer nog eens inzetten, à l'improviste. Hilarisch. Echt pure klasse kwam vooral bovendrijven tijdens de korte passage van Gabriel Rios, wiens drie nummers nog het meest wisten te beklijven.

Over naar concert twee, een dagje later in hetzelfde Depot in Leuven: Wim Mertens plus strijkerskwintet. Ver uit mijn comfort zone, maar het was wel de moeite om die bezwerende, repetitieve, haast mathematische muziek te horen. Alleen had Wim soms de onhebbelijke gewoonte om van achter zijn Steinway te neuzelen bij enkele nummers, en dat bracht niet bepaald veel bij.

Concert drie was in De Roma, waar Alison Moyet ten dans speelde. Dat dansen kwam er vooral bij die enkele uptempo Yazoo-nummers Don't Go en Situation; nummers die nogal dunnetjes klonken in vergelijking met de indrukwekkende wall of sound die bij nieuwere songs hoorde. Moyet deed met haar setlist vooral haar best om niet als een retro-act te worden bestempeld. Vandaar bleven grote hits als That Ole Devil Called Love en Invisible in de kast en kregen we veel recent materiaal én de weinig bekende nineties-cover van Jules Shear's She Keeps on Whispering Your Name. 't Was een prima concert hoor, en Moyet was nog erg goed bij stem. Nobody's Diary was de meest logische tvdw. Het nummer werd niet geschreven door synth goochelaar Vince Clarke maar door Moyet zelf, blijkbaar toen ze zestien was (!). Het kreeg ook live die melancholische, wat trieste ondertoon, - die er destijds, in 1983 zo'n apart liedje van maakte - mee.


Labels: , , , , ,

Monday, December 04, 2017

TVDW 03/12/2017 - Nick Lowe - Ba Doom (1982)


Veel gegadigden deze week, maar geen uitgesproken favoriet. Hadden gekund: Neil Young, Fats Domino, Toto, Van Morrison, Ultravox, Paul Brady, Leah Kunkel, Beach Boys, Betty Davis, Billy Joel, Oscar Peterson et j'en passe. Ze belandden allemaal op de draaitafel, afgelopen week, maar gemakkelijkheidshalve kies ik iets uit de plaat waarmee ik zondagavond de week afsloot: "Nick The Knife". Kocht het plaatje in Milaan een paar weken terug, en ook al heeft deze derde soloplaat van Lowe weinig hits, het blijft een aardig schijfje waarop de man zijn songschijverstalent nog maar eens etaleert. En zijn humor, trouwens, zoals op het lichtvoetige, op oude novelty 'n roll leest geschoeide Ba Doom.

Labels:

Monday, November 27, 2017

TVDW 26/11/2017 - The War on Drugs - Pain (2017)


Een muzikaal weekje zonder echte uitschieters. Wel leuk dat neef Frank mijn platendraaier terug aan de praat kreeg, zodat sinds donderdag terug wat vinyl door de boxen kan schallen. Dan maar even kijken wat het eindejaarslijstje zal bevatten. We hebben nog wat weken, maar The War On Drugs zal er natuurlijk ook instaan. Die vorige plaat van hen belandde destijds (twee jaar terug?) op de tweede plaats herinner ik me, na Roddy Frame. De nieuwe, "A Deeper understanding", is al even goed als de voorganger - en had nog geen tvdw opgeleverd, ondanks herhaaldelijke beluisteringen.

Enige minpuntje is dat het verrassingseffect wat weg is en de songs af en toe wat formulematig overkomen. Weer dat voortdenderende ritme en die songstructuur waarin alles aan elkaar gebreid wordt, weer die zuchtende, lichtjes zweverige vocals... Maar 't is geen bijzonder eerlijke kritiek natuurlijk, zovele artiesten houden zich aan hun succesformule. En zolang het resultaat zo mooi is als in Pain, wat mij betreft het hoogtepunt van het album, klagen we niet...

Labels:

Friday, November 24, 2017

TVDW 19/11/2017 - Carole King - Tapestry (1971)


"Making love, with a Carole King record playing". Chris Rea toonde dat hij zijn Pappenheimers kent toen hij Steel River schreef, die openingstrack op "Shamrock Diaries". King schreef meerdere straffe songs en albums bij mekaar, maar haar hoogtepunt blijft natuurlijk die ene foutloze plaat "Tapestry" die begin jaren zeventig uitkwam. De plaat lag toevallig op de hotelkamer te wachten, toen we afgelopen weekend incheckten in het Sir A'dam, een erg fijn hotel in Amsterdam. In elke kamer hangt een gitaar aan de muur (een echte Gibson dan nog, en dat enkele dagen voor Malcolm Young van AC/DC het leven liet) en staat naast de minibar een platendraaier incl. vijf platen. Dat Carole King er bij was, kwam in het romantisch weekendje - we zijn rond deze tijd 2452545 ziljoen jaar samen - net iets beter uit dan enkele van de andere platen, Bat Out of Hell of London Calling.

Labels:

Wednesday, November 15, 2017

TVDW 12/11/2017 - Eagles - Wasted Time (1976/1994)


Ja, hier had eigenlijk een tvdw van Jamiroquai moeten blinken. Maar de man viel wat tegen, afgelopen zaterdag. Ik had heel wat problemen met de opbouw van het concert, de setlist zwalpte tot zelfs aan het eind van obscuur naar hitgevoelig en terug. Jay Kay zelf kwam daarenboven redelijk egocentrisch over, zonder veel interactie met het publiek, zonder voorstelling van de band... Voeg daarbij nog het feit dat enkele van de grootste hits in de kast bleven, en de conclusie was duidelijk. Concertje in mineur.

Dan maar de dag nadien een klassiekertje uit de cd-kast opdiepen. Cd, inderdaad, want de vinylplatendraaiers - Rega en Technics - werden tijdelijk overgesluisd naar neef Frank voor onderhoud. "Hell Freezes Over" is een van mijn favoriete live-albums (- ook al neemt hij een wat rare start, met vier studionummers). De Eagles brengen natuurlijk een Best Of, maar doen dat op een grootse manier. The Last Resort en het uit Henley's solocarrière geplukte New York Minute klinken episch, net als het van een geweldige intro voorziene Hotel California. Maar afgelopen zondag viel vooral Wasted Time op, ook een track uit die millionseller van 1976.



Labels: ,

Sunday, November 05, 2017

TVDW 05/11/2017 - Girls in Hawaii - Indifference (2017)


Klein weekje Milaan achter de rug met het gezin; wie weet een van de laatste keren dat we met z'n vijven op vakantie gingen. Veel muziekimpulsen waren er niet, of het moet dat drietal vinylplaten zijn, ouwertjes van Nick Lowe, Boz Scaggs en The Bodeans die ik in Milaan op de kop tikte. Maar de tvdw, die drong zich luid en duidelijk op toen we aan het eind van de week, terug in België, op bezoek gingen bij Hannes in Antwerpen. De man heeft een uitstekende muzieksmaak en een fijne vinylcollectie, en vergastte ons onder meer op plaatjes van The Tallest Man on Earth, Beach House, Strand (de Nederlandstalige uitstap van Flying Horseman) en Cigarettes after sex. Maar het beste wat ik hoorde was toch die plaat "Nocturne" van Waalse trots Girls in Hawaii. Vooral toen Indifference voorbijkwam, liet ik de - overigens erg aangename - conversatie onder de aanwezigen een kleine vier minuten lang voor wat ze was. Wat een geweldig nummer.

Labels:

TVDW 29/10/2017 - Chuck Prophet - Jesus was a social drinker (2017)


Ook al lag het zwaartepunt eens te meer op (oudere) vinyl, toch zijn er nog een kleine tien platen uit 2017 die het tot mijn eindejaarslijstje zullen schoppen. Deze zal er zeker ook bij zijn. Al een tijdje uit, maar nog niet bedacht met een tvdw. Bij deze. Chuck Prophet verstaat de kunst om met de onderkoelde vocal delivery van een Lou Reed en met een voorliefde voor sixties powerpop melodieën tot een eigen geluid te komen - niet zelden met zijn eigen humoristische toets als bonus. An original, die Chuck.

Labels:

Tuesday, October 24, 2017

TVDW 22/10/2017 - The Tragically Hip - Yawning or Snarling (1994)


Ik moest afgelopen week terugdenken aan Warren Zevon. Aan hoe die man de fatale diagnose kreeg en toch nog een plaat maakte. En hoe het nieuws van zijn heengaan, zovele maanden na die eerste diagnose, toch nog binnenkwam. Ik had een gelijkaardig gevoel bij het trieste nieuws over Gordon 'Gord' Downie. Je weet dat het eraan komt (we weten op de keper beschouwd allemààl dat het eraan komt, bij ieder van ons) en toch is er nog een schok. Raar trouwens dat iemand die geen naaste familie of geen vriend is, toch zo'n effect kan hebben.

Nu, Gord was - net als Zevon - wel een soort van muzikale vriend, natuurlijk. Eentje die me de ogen opende, begin jaren negentig in de Vooruit, in wat hun eerste Belgische optreden zou zijn. Eentje die me van mijn sokken blies tijdens enkele van de optredens en enkele van de platen die in de jaren nadien zouden volgen. Eentje die me op zijn eigengereide manier wist te vermaken tijdens een interview backstage in de AB.

Iedereen heeft wel zijn favorieten uit de cataloog van the Hip. Ik maakte ooit mijn persoonlijk lijstje op deze blog (klik op het label "tragically hip" hieronder om het ergens terug te vinden - een ander, niet onaardig lijstje, vind je hier: http://www.cbcmusic.ca/posts/11469/the-tragically-hip-s-12-albums-ranked). Na Downie's heengaan draaide ik "Day For Night" nog eens. Niet mijn absolute voorkeur (al was het maar om dat zwakkere Fire in the Hole en het saaie Titanic Terrarium), maar Grace Too en de tvdw staan er wel op te blinken - en dat zijn absolute toppers. "One night in El Paso...." R.I.P. Gord.

Labels: