Sunday, August 21, 2016

TVDW 21/08/2016 - Spandau Ballet - Instinction (1982)


De 600+ posts op deze blog maken duidelijk dat ik me meer dan eens bezondig aan het wentelen in nostalgie. En dat ik graag lijstjes maak. Dat laatste deed ik al als beginnend tiener. Zo hield ik een aantal jaren zelfs dag na dag op fiches bij welke platen ik draaide. Vanaf het moment dat een plaat op een bepaalde dag integraal gedraaid werd (- dat was het enige criterium), nam ik een Speciale Stift ter hand en noteerde datum en naam van artiest en album. Aan het eind van het jaar werd natuurlijk geturfd hoeveel welke plaat gedraaid werd.

Ik heb de fiches nog altijd (natuurlijk) en bladerde er afgelopen weekend nog eens door. Zo bleek dat het album dat in 1983 het meest op de draaitafel belandde (op de Philips die in mijn jongenskamer stond + op de Technics die zich in 'de salon' bevond), "True" van Spandau Ballet was. Twaalf streepjes kreeg dat album langs haar naam, ééntje meer dan "Thriller" van Michael Jackson en "Face to Face" van Gino Soccio, en vier meer dan "Logic" van Logic System en "Powerlight" van Earth Wind & Fire. Oh ja, cassetjes telden ook, want Soccio had ik niet eens op vinyl. Nog wat weetjes (waar niemand staat op te wachten, ik weet het, maar ik geef ze toch): dat ene jaar werd 314 keer een plaat gedraaid, van 83 verschillende groepen. Ik kan zo nog wel even doorgaan, hoor...

Ik weet het, Spandau Ballet is door de jaren heen uitgegroeid tot de risee uit de klas van de New Romantics. ABC, Ultravox, zelfs Duran Duran werden door de jaren heen gerehabiliteerd, bij deze band gebeurde dat nooit. Het had vooral te maken met imago. Tony Hadley zag eruit als een afgeborstelde schoenverkoper, een Bryan Ferry van de Aldi, terwijl de broertjes Kemp hun Londense afkomst inruilden voor de looks van getaande beach boys in witte pofbroeken. Hoedanook, luister naar de muziek en die staat best nog overeind naast pakweg "The Lexicon of Love" of "Rio". Grote doorbraakplaat "True" was een opstapje en en stijlbreuk tegelijk, net als "New Gold Dream" dat was voor Simple Minds. Het hoekige, rudimentaire geluid had plaatsgemaakt voor een glossy, glanzende sound, en het arty geëxperimenteer was vervangen door een hitgevoeligheid. Ik herinner me nog dat in het jaar dat "True" de hitparades domineerde en ik nog veel te jong was om naar concerten te gaan, op de Nederlandse tv (ik denk Countdown?) een integraal concert van de groep te zien (- én simultaan op de radio te horen) was. Voor mij was het een hele openbaring om naast de kleppers uit hit-album "True" ook songs als To Cut a long story short, Paint me down en Instinction te horen.

Deze week pluk ik "Diamond", het tweede album van Spandau Ballet, uit een afprijsbak. Het is de plaat die ze inblikten net voor duo Jolley & Swain hen met de productie van "True" tot wereldsterren maakte. Tijd om de groep op deze blog eindelijk een tvdw - hun eerste - te geven (nadat ze er 33 jaar geleden ongetwijfeld al een aantal scoorde). Instinction klinkt zo 1982 als maar kan zijn, met gezwollen, theatrale vocals, een harde, metalige bass vooraan in de mix, een dikke laag synths en een break met heel wat getrommel. Trevor Horn maakte er een remix van die op single verscheen, maar dit is de originele album-versie.

Labels: , , , ,

Thursday, August 18, 2016

TVDW 14/08/2016 - The 5th Dimension - The best of my love (1974)


Wacht eens even? Een zwarte soulgroep die een nummer covert van die westcoast countryrocking rednecks van de Eagels? Toch wel merkwaardig. Zeker in de jaren zeventig, waar met name de omgekeerde beweging - blank beatgroepje doet snel snel een zwart soulnummertje over met wat extra gitaartjes en brave vocals - schering en inslag was. Zo verrassend dat de track (uit het album "Soul & Inspiration") het meteen tot tvdw schopte.

Geweldig goed album trouwens, dat nog wel meer lekkers bevat. The 5th Dimension verstond de kunst om zowel soft ballads te brengen (genre Carpenters of Gladys Knight) als stomende up tempo soulnummers (genre Temptations of Staple Singers). Als bonus nog een tweede cover van datzelfde album, eentje van Bill Withers' song Harlem. Trouwens, dààr dan weer over gesproken: dat moet qua structuur een van de meest ongewone songs ooit zijn. Ik ken niets van akkoordenstructuren, maar luister hoe die song keer op keer bij elke vers een versnelling hoger lijkt te schakelen. Erg vreemd... maar wel beresterk, net als de coverversie die ik hier nog even bijplak.
Een Instagramvriend wees me trouwens nog op een andere, al even opmerkelijke cover van The 5th Dimension, eentje van Cream's Sunshine of your love. Maar die moet je maar zelf youtuben of spotifyen.

Labels: , , , , ,

Wednesday, August 10, 2016

TVDW 07/08/2016 - Johnny Hodges & Wild Bill Davis - Wings and things (1965)


Opnieuw een streepje coole jazz als tvdw. Dit keer speelt Johnny Hodges het klaar, een man waarvan ik op twee weken tijd twee aardige platen kon scoren. Hodges is geen klein bier, de man stond met zijn alt-saxofonist jarenlang te toeteren in de band van Sir Duke Ellington. Ook met Wild Bill Davis maakte hij een aantal platen in de jaren zestig. Voor Jimmy Smith die kroon opeiste (zie de tvdw van enkele weken terug) was Davis de nummer één orgelspeler uit de jazz. Op "Wings and things" spelen Davis en Hodges zij aan zij, met op gitaar nog de geweldige Grant Green. De tvdw is de titeltrack, geschreven door Hodges, maar als extraatje heb ik ook nog de plezierige Ellington-compositie Imbo in de aanbieding.

Labels: ,

Monday, August 01, 2016

TVDW 31/07/2016 - Blood Orange - Hadron Collider (feat. Nelly Furtado) (2016)


Ik weet het, twee tvdw's van dezelfde artiest, vlak na elkaar. Het is nog wel eens gebeurd, dacht ik, met Roachford enkele jaren geleden. En in de jaren tachtig, toen ik de tvdw's nog artisanaal neerschreef in een schriftje, speelde Fischer-Z het ooit klaar, in die weken dat hun debuut "Word Salat" niet van de platendraaier weg te branden was.

Toch nog even verder over die nieuwe van Blood Orange, die als één lange trip is, langs verschillende (zwarte) muziekgenres. Het soort plaat dat te vergelijken valt met wat Stevie Wonder in de jaren zeventig deed. Met Marvin Gaye ook, en (natuurlijk) ook met Prince. De tvdw Hadron Collider (wat zou dat betekenen?) is een rustpuntje, een fris watervalletje van een ballad.

TVDW 24/07/2016 - Blood Orange - E.V.P. (feat. Debbie Harry) (2016)


Vakantie in Slovenië, dat betekent weinig muziek. Tenzij wat de iPhone te bieden heeft tijdens de reis en in de fitnesszaal. Dat kwam haast uitsluitend neer op "Freetown Sound", de nieuwe van Blood Orange. De bloedappelsien is een alter ego van Dev Hynes en zijn nieuwe plaat is zo mogelijk nog een pak straffer dan "Cupid Deluxe", het album dat in 2013 al vlotjes in mijn eindejaarslijstje belandde.

"Freetown Sound" is een boeiende, gulle tocht doorheen R&B, soul en funk. Erg eigentijds klinkend, maar af en toe ook schaamteloos stelend uit met name de jaren tachtig. Net als op "Cupid Deluxe" maakt Blood Orange ook baan voor gastzangeressen. Vorige keer kregen Solange en Sky Ferreira een gastrol, dit keer draven onder meer Debbie Harry, Carly Rae Jepsen en Nelly Furtado op.

Labels:

Monday, July 18, 2016

TVDW 17/07/2016 - Jimmy Smith - Bashin' (1962)


Geen langdradig geargumenteer deze week, gewoon even stilstaan bij de beste vinylvondst van de afgelopen week. Jimmy Smith en zijn debuut voor het Verve-label "Bashin' - The unpredictable Jimmy Smith" vinden voor amper twee euro, daar wordt een mens gelukkig van. Dat 'onvoorspelbare' is een adjectief dat Smith niet gestolen heeft, de man verraste inderdaad in de jaren vijftig op Blue Note, door zijn orgel naar voren te schuiven als een prominent solo-instrument in de jazz. Voordien was die rol toch eerder weggelegd voor piano, trompet of sax.

Smith is in de popwereld natuurlijk vooral bekend voor Root Down, de song die de sample vormde voor de gelijknamige klepper van de Beastie Boys, en voor die orgelsolo op Bad, de single van Michael Jackson. Deze tvdw komt uit 1962, uit een plaat waarop Smith zich één plaatkant lang liet ondersteunen door een big band. De titeltrack komt uit plaatkant B, met enkel begeleiding door Smith's traditionele jazztrio.

Labels: ,

Tuesday, July 12, 2016

TVDW 10/07/2016 - Bruce Springsteen - No Surrender (1984)


"We learned more from a three minute record / Than we ever learned at school". Een van mijn favoriete songquotes - en zo typisch Springsteen. The Boss was niet minder dan grandioos op afgelopen TW Classic. Mocht iemand zijn geloof in rock 'n roll verliezen, neem hem mee naar een concert van Springsteen. Zoveel toewijding, overgave en pure, oprechte liefde voor muziek straalde de man uit - bij momenten was het echt ontroerend om te zien. En dan de setlist. Het begon al met twee nummers uit wat vermoedelijk mijn favoriete Springsteen-plaat is: "Darkness on the edge of town". Beginnen met Prove It All Night, dan de titeltrack en dan als derde nummer No Surrender, dat geweldige moment uit "Born in the USA". Toen lagen we al uitgeteld op het canvas. En de avond moest nog beginnen. Thunder Road was nog een geweldig moment, maar het emotionele hoogtepunt was ongetwijfeld American Skin (41 shots), dat als een mantra werd herhaald tot echt iedereen op de wei wel wist dat Springsteen, zonder het met zovele woorden te zeggen, verwees naar de schietpartij in Dallas. Alsof het een statement was, breidde hij er meteen Promised Land aan vast. Terreur, maar ook rijzende hoop: typisch Springsteen. Verder: opvallend veel songs uit "Born in the USA" (jammer genoeg ook het wat snerpende Cover Me, maar geen I'm on Fire) en heel wat hartverwarmende interactie met bandleden en publiek.

Oh ja, er waren die dag nog andere artiesten op de wei. Simply Red was beresterk maar weinig verrassend en Lionel Richie kwam dan weer opvallend fake voor de dag, met een redelijk bombastisch spelende band rond zich en met veel trucjes uit Las Vegas. Maar ze werden hoedanook in de schaduw gezet door Springsteen. Een onvergetelijk concert - fijn om het samen met mijn twee neven (en de resp. vrouwen) te kunnen meemaken.

Labels: , ,

Wednesday, July 06, 2016

TVDW 03/07/2016 - Red Hot Chili Peppers - Dreams of a Samurai (2016)


Het was mooi geweest. We zitten aan tvdw 600 en net in die week heb ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Paul McCartney op Werchter, dichter bij de Beatles kom ik niet meer. Neen, de Beatles vonden de popmuziek niet uit, maar ze waren alleszins een directe of indirecte invloed op (erg grofweg geschat, natuurlijk) de helft van mijn zeshonderd tvdw-songs. Dus ja, die tvdw nr. 600 ging naar Macca, dat stond haast vast.

Maar eerlijk: het concert was goed, maar niet memorabel. Ik ergerde me blauw aan het oordeel van sommige rockrecensenten achteraf, die hun Goed Verhaal ("Legende speelt Werchter plat") al op voorhand in de steigers hadden gezet. Ja, voor een 74-jarige kwam Sir Paul nog érg kwiek voor de dag - ik voelde me met mijn pijnlijke rug na een avondje Werchter minstens even oud als de man - maar aan zijn setlist schortte toch het een en het ander. Vooral met de selectie uit de Wings-cataloog tackelde McCartney zichzelf, tot drie keer toe zelfs. Letting Go is niet bepaald een topnummer van Wings en ook het zware Nineteen Hundred and Eighty-Five bracht weinig lachende gezichten op de wei. En dan moest het eerste bisnummer nog komen: Hi-Hi-Hi, nog zo'n belegen seventiesnummer van Wings dat iedereen intussen al vergeten was (en dat live zelfs onfrisse herinneringen opriep aan Slade). Gelukkig nog dat Let me roll it en Band on the Run wél in de setlist zaten. Jet was dan weer een opmerkelijke afwezige.

Nog opmerkingen over die setlist? Eigenlijk wel, ja. Maybe Amazed klonk bijvoorbeeld pijnlijk krampachtig. En zelfs de graai in de Beatles-trommel was bijwijlen ongelukkig. Birthday, tweede greep uit "The White Album" klonk lekker snedig, maar kon als tweede bis maar op een matige respons rekenen. En zelfs dat trio uit kant B van Abbey Road (Golden Slumbers, Carry That Weight en The End) waarmee McCartney zijn concert afsloot: ik snap de symboliek, ook die allerlaatste, beroemde zin uit The End waarmee de man dan afscheid wou nemen ("and in the end, the love you take... enfin, je kent het wel), maar het zorgde wel voor een zwaar, bombastisch einde. Definitely not a crowd pleaser.

Straffe momenten, waren die er ook? Tja, Blackbird was vanzelfsprekend mooi - maar enige vorm van intimiteit werd al snel onderuitgehaald door de van links overgewaaide beats van Years & Years, die in de tent verderop speelden. En het was mooi om te zien hoe de bekendere Beatlesnummers overal lachende gezichten oogsten - zelfs bij het jonge volkje. Macca's eerbetoon aan George Harrison, Something, was al bij al nog het beste moment van de avond.

Erg blij dat ik de man (en bij uitbreiding de Beatles) van mijn bucket list kan schrappen, maar geen tvdw. Nu we toch aan het leuteren zijn: Macca heeft trouwens al twee tvdw's op zak (met At the Mercy en Figure of Eight), Lennon ook (met Stand by Me en Whatever gets you through the night). Oh ja, en bijna vergeten, maar wat nà McCartney kwam, was eigenlijk minstens even goed. De set van Disclosure stak knap in elkaar, met een stuwend When A Fire Starts to Burn als hoogtepunt.

Bovenstaand omstandig geargumenteer maakt dat dit de langste post van deze blog wordt. Maar dat mag wel, na 600 nummers. En hey, ik moet nog overschakelen naar RHCP, die dan wél met de tvdw gaan lopen. Niet dat de nieuwe plaat "The Getaway" zo memorabel is. Het goede nieuws: het is een lichtvoetig popalbum, voorzien van een transparante productie van Danger Mouse. Het minder goede nieuws: de plaat is als een suikerspin. Het ziet er aantrekkelijk en zoet uit, maar het is voornamelijk lucht. Klinghoffer weet net als voorganger Frusciante gitaarriedeltjes te verzinnen die als vuurvliegjes rond de songs dwarrelen, maar die songs zelf? Driekwart kan zo in een zoutloze mix met ik-zeg-maar-wat iets van Elton John (hier trouwens te gast) en Right Said Fred. Te horen terwijl je bij de lokale slager staat te wachten op je worsten.

Ik weet het, ik ben wat te hard. Natuurlijk hoeven de Peppers niet tot in den treure met een sok over hun snikkel rappen over Me & My Friends, Party on your Pussy of Subway to Venus. Ze mogen oud worden. En kiezen voor een popcarrière, daar is niets mis mee. Maar wat peper kon toch geen kwaad, al was het maar om hun DNA niet te verloochenen. Enige moment op die nieuwe plaat dat er echt peper te bespeuren valt (ja, NU zijn we er eindelijk!) is bij de slotsong. Niet dat het een gepeperd funknummer is, verre van, maar het is de enige echt avontuurlijke bocht die de Peppers insturen. Dreams of a Samurai neigt zelfs wat naar jazz en progrock.

Over laatstgenoemde muziekgenre gesproken: ik zag Kiedis op Canvas tijdens een kort interview voor het optreden in Werchter zeggen dat zijn vroegste muzikale herinnering tweevoudig was. Neil Youngs Heart of Gold, oké, maar ook Roundabout van Yes. Nou!

Labels: , ,