Monday, September 26, 2016

TVDW 25/09/2016 - The Butts Band - Sweet Danger (1974)


Tja, wat doe je dan als je zanger plots doodligt in een badkuip in Parijs? En als die zanger Jim Morrison heet? Dan start je gewoon een nieuw groepje, toch? Het is wat Robbie Krieger (links op de foto) en John Densmore, resp. gitarist en drummer van The Doors, deden. Ze bedachten, nadat ze samen met Manzarek nog twee Doors-platen zonder Morrison hadden uitgebracht, de wat rare naam The Butts Band, wat in 1974 een fijne debuutplaat opleverde. Een aardige, laidback variant op southern rock, reggae en blanke soul. Maar neen, het was vanzelfsprekend geen Doors. Dus de plaat zonk al snel weg in anonimiteit - net als, na nog een tweede plaat, de groep zelf.

Enkele weken terug kreeg ik een pakketje in de brievenbus, met daarin die debuutplaat van The Butts Band. Opgestuurd door Joan & Sean uit Utah, twee van mijn Instagram-muziekvriendjes die wisten dat ik naar dat schijfje op zoek was. In de liner notes lees ik trouwens dat de bassist in deze band - zoals bekend had The Doors geen bassist in de rangen, die functie werd waargenomen door het pedalenwerk van organist Ray Manzarek - Phil Chen was. Phil Chen! De Jamaicaan die speelt op enkele dikke hits van Rod Stewart, maar ook te gast is op het Starfleet Project van Brian May en Eddie Van Halen!

Trouwens, geen Jayhawks-tvdw deze week, al hield ik er in aanloop naar het concert in De Roma wel rekening mee. Maar neen, het concert viel me wat tegen. Had ik er een tvdw uit moeten wringen, zou het Two Hearts - uit "Tomorrow The Green Grass" - zijn geworden. Over het algemeen kon het optreden me echter maar matig boeien. Weinig bezieling, geen interactie en zelfs een zekere koelte op het podium, een hobbelige setlist...


Labels: , ,

Tuesday, September 20, 2016

TVDW 18/09/2016 - The Temper Trap - So much sky (2016)


Ik ben vermoedelijk stilaan te oud om dit soort groepjes goed te vinden, maar kom. The Temper Trap brengt op derde plaat "Thick As Thieves" het soort van - braaf afgeveilde - indierock die lekker binnenglijdt bij het jonge volkje. Grote refreinen, een optimistische, levenslustige boodschap, genoeg ruimte voor samenzang en alles braafjes afklokken tussen de drie en vier minuten grens. De groep kan in dat opzicht perfect in de mix met bijvoorbeeld The Killers of Cold War Kids. Neemt niet weg dat, aan lekker luid volume, tracks 2 tot 7 van de nieuwe plaat geweldig uit de boxen knallen. Energiek, voorzien van de juiste effectjes - luister hoe in de tvdw zowel bass als gitaarlick geleend werd bij U2 - en gezegend met een stuwende drive.

Labels: ,

Sunday, September 11, 2016

TVDW 11/09/2016 - Rare Earth - Share My Love (1977)


't Zou nog een mooi Belpop-weetje zijn: welke Vlaming speelde ooit een belangrijke rol bij Motown? Toegegeven, het is net een brug te ver. Maar Peter Hoorelbeke was wel degelijk van Vlaamse afkomst, ook al werd hij geboren in 'Motor Town' Detroit. De bleekscheet en zijn groep Rare Earth schreven muziekgeschiedenis door te tekenen bij het zwarte label Motown en vervolgens enkele flinke hits te scoren, met name met een aantal covers van soulnummers (waarvan de ellenlange versie van Get Ready, oorspronkelijk van The Temptations, het bekendst is).

Toen de naamloze plaat "Rare Earth" in 1977 verscheen (op het Motown-dochterlabel Prodigal) was de glorieperiode van de groep al een tijdje voorbij. Doet geen afbreuk aan de plaat zelf, waarop de groep een sterk gespierde, funky soul laat horen. Luister op Spotify bijvoorbeeld naar het stomende Is your teacher cool (wat een rare titel). Wie wat verder graaft, vindt nog wel wat poptrivia rond deze plaat. Naast de drie nummers waaraan Hoorelbeke meeschreef, staat er ook een nummer op van Motown-baas Berry Gordy, en twee waaraan Anny Gordy meeschreef - de zus van Berry die zou trouwen met Marvin Gaye en later het onderwerp zou zijn van Marvins pijnlijke echtscheidingsplaat Here, My Dear.

Ook rond de tvdw hangen wat weetjes. Dat nummer werd geschreven door twee andere belangrijke vrouwelijke songsmids, Gloria Jones en Janie Bradford. Jones bracht niet enkel de oorspronkelijke versie van Tainted Love, ze was ook het liefje van T Rex-frontman Marc Bolan - ze zat achter het stuur van de wagen toen die crashte en Bolan de dood in joeg. Bradford schreef op haar beurt mee aan Too busy thinkin' 'bout my baby (Temptations) en Money (That's what I want), dat de Beatles later bekend zouden maken.

Oh en Hoorelbeke, de zanger-drummer en leider van de groep? Die vond zijn Vlaamse naam uiteindelijk toch niet erg rock 'n roll klinken, hij ging verder onder het pseudoniem Peter Rivera.

Labels: , , ,

Sunday, September 04, 2016

04/09/2016 - Marshall Crenshaw - Calling out for love (at crying times) (1987)


Ik meende eens een weekje zonder vinylaankopen te kunnen afronden. Maar dan brengt een van mijn favoriete tweedehandswinkel de drempel nog wat lager - 20 lp's voor 10 euro - en dan loop ik toch weer met een heel pakje onder de arm huiswaarts. Toch nog even bij stilstaan. Dat is amper een halve euro voor een lp. Dat was ooit dus 20 frank. Terwijl in die tijd van "ooit" een singletje al gauw 99 frank kostte. Begrijpt iemand dat? Twintig platen kopen voor 10 euro, of 400 frank? Ik blijf mezelf zeggen dat ik hier een goede zaak doe.

Niet dat de Crenshaw-plaat "Mary Jean and 9 Others" in dat stapeltje zat, die kocht ik twee weken terug op een rommelmarkt. Ook maar voor één euro hoor. Het plaatje is nog beter dan ik dacht. Zit helemaal in het kringetje van jangly east-coast gitaarpop, zoals destijds ook gebracht door Don Dixon (hier producer), Smithereens (ook met Dixon als producer), Freedy Johnston (die Crenshaw's bekendste nummer, You're My Favorite waste of time, later coverde) en Peter Case (wiens een jaar eerder uitgebrachte song Steel Strings op deze plaat gecoverd wordt). Je ziet, klein kringetje met gelijkgestemde zielen. Oh ja, Graham Maby, bassist van Joe Jackson en Freedy Johnston, speelt hier ook mee.

De tvdw zelf kan ik je niet in de comments aanbieden, want vinyl rippen is mijn ding niet en op youtube vind ik enkel rommelige live-versies. De song is wel op spotify te vinden.

Labels: , , , ,

Wednesday, August 31, 2016

TVDW 28/08/2016 - Randy Crawford - I hope you'll be very unhappy without me (1979)


Ik weet het, ze is de seut uit het klasje soulzangeressen. Heeft te maken met haar doodbrave uiterlijk en dito imago en natuurlijk ook met One Day I'll Fly Away, een mooie ballad die intussen net iets teveel gediend heeft als achtergrond bij schmaltzige toestanden, en zo Crawford ongewild besmette. Jammer, want miss Crawford heeft best wel wat te vertellen. Samen met de Crusaders bracht ze de ultieme fusion tussen jazz en soul, met het weergaloze Street Life. Datzelfde jaar, 1979, bracht ze ook "Raw Silk" uit, een weinig bekende plaat waarop ze, gesteund door Allen Toussaint en wat muzikanten van Toto, een mooie staalkaart brengt van haar kunnen. De tvdw is wat lukraak gekozen, maar de song - van oorsprong een countrynummer - valt wel op door de titel en tekst. Een venijnige sneer die je niet meteen verwacht van een seutje, al verpakt ze de song wel in een herkenbare ballad.

Labels: , ,

Sunday, August 21, 2016

TVDW 21/08/2016 - Spandau Ballet - Instinction (1982)


De 600+ posts op deze blog maken duidelijk dat ik me meer dan eens bezondig aan het wentelen in nostalgie. En dat ik graag lijstjes maak. Dat laatste deed ik al als beginnend tiener. Zo hield ik een aantal jaren zelfs dag na dag op fiches bij welke platen ik draaide. Vanaf het moment dat een plaat op een bepaalde dag integraal gedraaid werd (- dat was het enige criterium), nam ik een Speciale Stift ter hand en noteerde datum en naam van artiest en album. Aan het eind van het jaar werd natuurlijk geturfd hoeveel welke plaat gedraaid werd.

Ik heb de fiches nog altijd (natuurlijk) en bladerde er afgelopen weekend nog eens door. Zo bleek dat het album dat in 1983 het meest op de draaitafel belandde (op de Philips die in mijn jongenskamer stond + op de Technics die zich in 'de salon' bevond), "True" van Spandau Ballet was. Twaalf streepjes kreeg dat album langs haar naam, ééntje meer dan "Thriller" van Michael Jackson en "Face to Face" van Gino Soccio, en vier meer dan "Logic" van Logic System en "Powerlight" van Earth Wind & Fire. Oh ja, cassetjes telden ook, want Soccio had ik niet eens op vinyl. Nog wat weetjes (waar niemand staat op te wachten, ik weet het, maar ik geef ze toch): dat ene jaar werd 314 keer een plaat gedraaid, van 83 verschillende groepen. Ik kan zo nog wel even doorgaan, hoor...

Ik weet het, Spandau Ballet is door de jaren heen uitgegroeid tot de risee uit de klas van de New Romantics. ABC, Ultravox, zelfs Duran Duran werden door de jaren heen gerehabiliteerd, bij deze band gebeurde dat nooit. Het had vooral te maken met imago. Tony Hadley zag eruit als een afgeborstelde schoenverkoper, een Bryan Ferry van de Aldi, terwijl de broertjes Kemp hun Londense afkomst inruilden voor de looks van getaande beach boys in witte pofbroeken. Hoedanook, luister naar de muziek en die staat best nog overeind naast pakweg "The Lexicon of Love" of "Rio". Grote doorbraakplaat "True" was een opstapje en en stijlbreuk tegelijk, net als "New Gold Dream" dat was voor Simple Minds. Het hoekige, rudimentaire geluid had plaatsgemaakt voor een glossy, glanzende sound, en het arty geëxperimenteer was vervangen door een hitgevoeligheid. Ik herinner me nog dat in het jaar dat "True" de hitparades domineerde en ik nog veel te jong was om naar concerten te gaan, op de Nederlandse tv (ik denk Countdown?) een integraal concert van de groep te zien (- én simultaan op de radio te horen) was. Voor mij was het een hele openbaring om naast de kleppers uit hit-album "True" ook songs als To Cut a long story short, Paint me down en Instinction te horen.

Deze week pluk ik "Diamond", het tweede album van Spandau Ballet, uit een afprijsbak. Het is de plaat die ze inblikten net voor duo Jolley & Swain hen met de productie van "True" tot wereldsterren maakte. Tijd om de groep op deze blog eindelijk een tvdw - hun eerste - te geven (nadat ze er 33 jaar geleden ongetwijfeld al een aantal scoorde). Instinction klinkt zo 1982 als maar kan zijn, met gezwollen, theatrale vocals, een harde, metalige bass vooraan in de mix, een dikke laag synths en een break met heel wat getrommel. Trevor Horn maakte er een remix van die op single verscheen, maar dit is de originele album-versie.

Labels: , , , ,

Thursday, August 18, 2016

TVDW 14/08/2016 - The 5th Dimension - The best of my love (1974)


Wacht eens even? Een zwarte soulgroep die een nummer covert van die westcoast countryrocking rednecks van de Eagels? Toch wel merkwaardig. Zeker in de jaren zeventig, waar met name de omgekeerde beweging - blank beatgroepje doet snel snel een zwart soulnummertje over met wat extra gitaartjes en brave vocals - schering en inslag was. Zo verrassend dat de track (uit het album "Soul & Inspiration") het meteen tot tvdw schopte.

Geweldig goed album trouwens, dat nog wel meer lekkers bevat. The 5th Dimension verstond de kunst om zowel soft ballads te brengen (genre Carpenters of Gladys Knight) als stomende up tempo soulnummers (genre Temptations of Staple Singers). Als bonus nog een tweede cover van datzelfde album, eentje van Bill Withers' song Harlem. Trouwens, dààr dan weer over gesproken: dat moet qua structuur een van de meest ongewone songs ooit zijn. Ik ken niets van akkoordenstructuren, maar luister hoe die song keer op keer bij elke vers een versnelling hoger lijkt te schakelen. Erg vreemd... maar wel beresterk, net als de coverversie die ik hier nog even bijplak.
Een Instagramvriend wees me trouwens nog op een andere, al even opmerkelijke cover van The 5th Dimension, eentje van Cream's Sunshine of your love. Maar die moet je maar zelf youtuben of spotifyen.

Labels: , , , , ,